Mola mola Sunshine!

คนเขียนเพลงครื้นเครงถึงหนังสือสื่อไปถึงหนังสือพิมพ์

ออกได้ก็เข้าได้ กุมภาพันธ์ 5, 2014

Filed under: Spinnacle — donglahoma @ 6:58 am

ฉบับก่อนเขียนเรื่องถูกออกแล้วจะไปทำอะไรกิน เตือนสติตำรวจที่ชอบลุยทำงานเสี่ยงๆ พลาดพลั้งถูกออกคงจะพอเห็นช่องทางรักษาศักดิ์ศรีไม่อายใคร ออกได้ก็ต้องกลับเข้าไปใหม่ได้ แต่ก็ไม่ใช่ของง่ายที่อยู่เฉยๆแล้วจะกลับเข้าไปได้ มันต้องมีวิธีการ เรื่องนี้ถือเป็นคัมภีร์สำหรับตำรวจที่ถูกออกแล้วอยากกลับเข้ารับราชการอีก แม้ว่าเวลาจะล่วงเลยไปหลายปีแล้ว หลักเกณฑ์วิธีการอาจจะเปลี่ยนไปบ้างแต่ยังไงๆก็ยังพอยึดถือเป็นแนวทางได้
หมดอำนาจหัวโขนถูกถอดค้นพบสัจธรรมหลายอย่าง จะมีสักกี่คนที่รักเราจริง ทำให้ต้องฮึดสู้กลับเข้าสู่วงจรเดิมอีก ผมกลับเข้ารับราชการได้อีกก็เพราะได้รับความช่วยเหลือจากเพื่อนๆและผู้ใหญ่ ที่เคารพนับถือหลายคน บางคนไม่ใช่ญาติแต่ดียิ่งกว่าญาติ ผมไม่เคยลืมบุญคุณของบุคคลเหล่านี้ ออกจากราชการมีงานทำสบายกว่าแต่ก็อยากกลับเพราะมีคนสบประมาท ถูกออกในสมัยที่ พล.ต.อ.สุรพล จุลพราหมณ์ เป็นอธิบดีตำรวจ แต่ผู้ที่คับเคี่ยวกับผมจริงๆก็คือ พล.ต.อ.ณรงค์ มหานนท์ รองอธิบดีตำรวจฝ่ายปราบปราม วงการนักเลงพนันกันว่าผมไม่มีทางกลับเข้ารับราชการได้หากท่านอธิบดีณรงค์ฯ ยังมีอำนาจอยู่
หลักเกณฑ์การกลับเข้ารับราชการ ถูกให้ออกจากราชการไม่ใช่เรื่องทุจริตสามารถกลับเข้ารับราชการได้แต่อายุตัว จะต้องไปเกิน 45 ปี ทำไงดี อธิบดีณรงค์ฯยังอยู่ในตำแหน่งเป็นปีสุดท้าย ถ้ารอท่านเกษียณผมก็หมดสิทธิ์ เป็นไรเป็นกันจำเป็นต้องยื่นกลับในสมัยของท่าน เวลาผ่านไปหลายปีอะไรๆก็อาจจะดีขึ้น อุปนิสัยคนไทยเห็นอกเห็นใจคน ลืมง่ายและให้อภัย ผมเลือกเวลาที่ท่านอธิบดีณรงค์ฯใกล้เกษียณโดยคิดว่าชั่วโมงนั้นท่านน่าจะ เมตตาผม
สิ่งที่ต้องเตรียมการณ์ล่วงหน้าไว้ให้พร้อมก็คืองานด้านเอกสาร สมัยนั้นจำได้ว่าผู้ที่ถูกออกจากราชการถ้าประสงค์จะยื่นกลับจะต้องมีหลักฐาน ว่าระหว่างที่อยู่นอกราชการได้ช่วยเหลืองานราชการตำรวจอย่างไรบ้าง โดยมีข้าราชการตำรวจระดับผู้บังคับการขึ้นไปรับรอง ข้อนี้ผมผ่านสบายๆเพราะช่วงที่ออกก็ได้ไปตั้งหน่วยสืบสวนอยู่ที่ธนาคาร กรุงเทพจำกัด มีผลงานด้านสืบสวนจับกุมคดีทุจริตฉ้อโกงธนาคารฯประมาณ 20 คดี ไปสืบจับคดีของท้องที่ใดก็จะให้ผู้บังคับการท้องที่นั้นๆออกหนังสือรับรอง ผมได้ “ป๋าลอ” เป็นตัวช่วยสำคัญในการสืบสวนจับกุมคดีต่างๆ ไม่เคยลืมท่าน
เรื่องที่สำคัญมากเรื่องหนึ่งคือ ถ้าจะกลับเข้ารับราชการจะต้องมีตำแหน่งรองรับ จะไปเอาตำแหน่งที่ไหน (ออกตำแหน่งอะไรก็ต้องเข้าในตำแหน่งเดียวกัน) ผมต้องเข้าในตำแหน่งสารวัตร ถ้าจะหวังรอตำแหน่งว่างตอนเกษียณเมื่อสิ้นปีงบประมาณก็ต้องไปแย่งกับคนอื่น ต้องขอบคุณ “ประจักษ์ศิลป์ฯ” เพื่อนรักจอมไอเดียร์ ต้องทำให้ตำแหน่งว่างและเป็นตำแหน่งของเราใครมาแย่งต้องโกรธกัน ประจักษ์ศิลป์ฯช่วยทำให้มีตำแหน่งสารวัตรว่างลง 1 ตำแหน่งในสังกัด บชก. โดยสารวัตรท่านหนึ่งอายุราชการเหลือเพียงปีเศษๆยอมเสียสละลาออกจากราชการให้ ผมเข้าเสียบแทน (เทคนิคการทำให้ตำแหน่งว่างมีวิธีอย่างไรต้องสอบถาม ประจักษ์ศิลป์ฯ ปัจจุบันเป็นนักเขียนปากกาคม นามปากกา “วาทตะวัน” เจ้าของบทความ “เหี้ยส่องกระจก” และ “รัฐทำนวยหัวคูณ”)
การยื่นขอกลับเข้ารับราชการเป็นโอกาสเดียวและเป็นโอกาสสุดท้าย ถ้าไม่ยื่นอายุจะเกินหมดสิทธิ์ งานนี้พลาดไม่ได้ ต้องพึ่งพาโหราศาสตร์ด้วย ดูดวงหาช่วงเวลาที่ดวงดาวโคจรทำมุมมีผลต่อลักขณา หาช่วงจังหวะที่ดวงแข็งที่สุด ได้พี่ เวทย์ เพชรบรม เป็นอาจารย์ผูกดวงกำหนดวันเวลายื่นเอกสาร เวลาที่ดีที่สุดมีเพียง 15 วันในเดือนสิงหาคม อาทิตย์เล็งลัคณา พี่เวทย์ฯบอกว่าเป็นช่วงเวลาที่ผมดวงแข็งที่สุด ทำอะไรก็สำเร็จ
การทำให้ตำแหน่งว่างเกือบจะเป็นปัญหา ตามระเบียบเมื่อตำแหน่งว่างลงฝ่ายกำลังพลต้องแจ้งให้กรมตำรวจทราบพร้อมทั้ง เสนอแต่งตั้งผู้ดำรงตำแหน่งไปด้วย ปัญหาเกิดตอนที่ ผบช.ก.ในสมัยนั้นได้เสนอแต่งตั้งลูกน้องคนสนิทไปด้วย ต้องขอบคุณพี่สล้างฯ (พล.ต.อ.สล้าง บุนนาค เป็นหัวหอกพาผมไปที่บ้านอดีต ผบช.ก.ผู้นั้น คำพูดพี่สล้างฯพูดกับอดีต ผบช.ก.ผมยังจำได้ “…ถ้าพี่ทำอย่างนี้ก็เท่ากับทะเลาะกับเด็กมัน…” อดีต ผบช.ก.รู้ความจริง ยกเลิกการเสนอแต่งตั้งทดแทนตำแหน่งที่ว่างแต่กลับจะไปเอาเรื่องกับสารวัตร ที่ลาออก หาว่าขายตำแหน่ง แต่ในที่สุดก็คุยกันรู้เรื่อง
ผู้ที่มีบทบาทในการช่วยเหลืออย่างมากคือ วุฑฒิชัยฯ กับชาญชิตฯ เพื่อนรักร่วมรุ่นของผม วุฒิชัยฯดูแลเรื่องเอกสารที่ขอยื่นกลับให้ถูกต้องครบถ้วน เตรียมพร้อมเสนอเข้าที่ประชุม กตร.และคอยประสานเรื่องกำลังพล กันตำแหน่งว่างดังกล่าวไว้ให้ ชาญชิตฯเป็นผู้ประสานให้ได้เข้าพบกับอธิบดีณรงค์ฯ ธรรมดาจะเข้าบ้านใครก็ต้องพูดจากับเจ้าของบ้านก่อน ผมถือฤกษ์ยามตามดวงที่พี่เวทย์ฯให้มา วันเข้าพบอธิบดีณรงค์ฯผมนั่งรอหลังห้องเกือบ 2 ชั่วโมงกว่าจะให้เข้าพบ ในใจก็คิดเหมือนกันว่าทำไมนานนักหรือว่าท่านยังโกรธอยู่ ยังไงก็ต้องลองเพราะไม่มีอะไรจะเสีย พอนายเวรมาตามให้เข้าพบได้ก็ต้องไปนั่งรอที่เก้าอี้หน้าโต๊ะทำงานอีกประมาณ 15 นาทีโดยไม่ได้พูดจากันเลย อธิบดีเซ็นต์ชื่อในแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลวางซ้อนเป็นตั้งๆประมาณ 20 แฟ้ม เมื่อท่านเซ็นต์แฟ้มสุดท้ายเสร็จก็โยนแฟ้มลงกับพื้นเสียงดังโครม ดังมากจนผมตกใจ คิดเหมือนกันว่าท่านคงจะระบายความอึดอัด ระบายความโกรธออกไปซะบ้างแทนการตบบั้งหูผม คำถามแรกที่ท่านถามผมคือ “มีอะไร” อยู่กันเพียงสองคนก็ว่ากันได้เต็มที่ไม่ต้องยั้ง “ผมอยากกลับเข้าตำรวจครับ ถูกออก 5 ปีเป็นการลงโทษเพียงพอแล้วครับ……” คำพูดที่ชวนให้น่าสงสารก็พรั่งพรูออกมา ผมทำการบ้านมาดี ก่อนหน้าที่จะเข้าพบอธิบดีณรงค์ฯผมได้ไปลา คุณชาตรี โสภณพนิช เจ้าสัวแบ๊งกรุงเทพ ทราบว่าได้ทาบทามอธิบดีณรงค์ฯเป็นที่ปรึกษาธนาคารฯและท่านได้ตอบรับ ถูกเผ๋งเลย ท่านอธิบดีณรงค์ฯถามถึงเรื่องธนาคารฯซึ่งผมได้เตรียมข้อมูลไว้ล่วงหน้า บรรยากาศพูดคุยดีขึ้นเป็นลำดับ ผมไม่ลืมที่จะย้ำถึงการยื่นกลับ ท่านอธิบดีบอกว่า “ผมจะพ้นหน้าที่ในอีก 2 เดือนข้างหน้า จะทันรึ” ผมบอกว่าเพียงท่านรับผมเข้าก็พอ อธิบดีพยักหน้ารับคำ ผมรีบลาท่านด้วยความดีใจออกไปบอกเพื่อน ชาญชิตฯกับวุฒิชัยฯที่คอยลุ้นอยู่ห้องข้างๆ ชาญชิตฯไม่รอช้าคว้ากระดาษบันทึกซึ่งพิมพ์ข้อความไว้แล้วเข้าพบอธิบดีณรงค์ฯ สักพักชาญชิตฯออกมาบอกว่าท่านจะไม่ยอมเซ็นต์แต่ในที่สุดก็เซ็นต์ บันทึกนั้นมีข้อความว่า ให้นำเรื่องที่ผมยื่นขอกลับเข้ารับราชการเข้าที่ประชุม ก.ตร. ผมจึงได้ทราบระเบียบ การยื่นเรื่องกลับเข้ารับราชการนั้นเจ้ากรมจะต้องมีคำสั่งลงไปว่าจะรับหรือ ไม่รับ ต้องขอบคุณชาญชิตฯเพื่อนที่รอบคอบมาก
ปัญหามีตามมาอีก จะเข้าที่ประชุม ก.ตร.เมื่อไหร่เพราะใกล้สิ้นปีงบประมาณ อธิบดีณรงค์ฯก็จะเกษียณ ถ้าไม่ทันสมัยของท่านก็ต้องไปตั้งต้นกันใหม่ ประธาน ก.ตร.คือ พล.อ.ประจวบ สุนทรางกูร รองนายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย ถ้าเข้าถึง “หัว” ได้ก็จบ จะทำยังไงดี ก่อนจะถูกให้ออกเคยไปขอความช่วยเหลือแต่ท่านปฏิเสธ คำพูดของท่านตอนนั้นยังจำได้ “….คุณไม่ใช่ญาติผม ทำไมผมต้องช่วยคุณด้วย….” ควรจะจดจำไหมล่ะครับ เวลาไม่รอยังไงก็ต้องชน ได้ผู้ใหญ่ที่ใจดีมีเมตตาสูง คุณขรรค์ชัยฯ เจ้าของหนังสือพิมพ์มติชน ส่งบันทึกน้อยถึง พล.อ.ประจวบฯ ข้อความในบันทึกไม่กี่บรรทัดแต่เป็นข้อความที่ลิขิตชีวิตของผมทีเดียว
ไม่กี่วันต่อมาก็มีการประชุม ก.ตร. ท่านประธานฯได้ถามในที่ประชุมถึงตำรวจที่ยื่นกลับเข้ารับราชการ เวรกรรมจริงๆท่านประธานฯจำชื่อผมไม่ได้ ทุกคนในที่ประชุมมองหน้ากันเชิงถามว่า “ใครว๊ะ” เพราะมีตำรวจหลายคนที่วิ่งกลับเข้ารับราชการ บุญของผมอีกที่ วุฑฒิชัยฯเพื่อนผมเป็นเลาขาที่ประชุมซึ่งรู้เรื่องดีก็บอกชื่อไปทันที ท่านประธานบอกว่าให้เอาเข้าที่ประชุมด่วนเพราะท่านจะต้องเดินทางไปต่าง ประเทศ อาทิตย์ต่อมาการประชุม ก.ตร.เร่งด่วนก็เริ่มขึ้น เรื่องขอกลับเข้ารับราชการของผมถูกบรรจุเข้าวาระ ท่านประธานกล่าวนำในเชิงบวกมีหรือที่กรรมการอื่นจะเห็นแย้ง ม้วนเดียวจบ ผมได้กลับเข้ารับราชการตามเดิมเมื่อปี พ.ศ.2530
เห็นไหมครับ มันต้องมีการวางแผน เตรียมการณ์ เอกสารต้องพร้อม การประสานต้องดี เวลาต้องลงตัว ผมเป็นหนี้บุญคุณบุคคลหลายคน ผู้ที่ผมกล่าวถึงล้วนเป็นบุคคลที่ต้องจดจำตลอดชีวิต ยังคนอื่นๆอีกจำนวนมากที่มีส่วนช่วย ผมไม่รู้ว่าจะขอบคุณผู้มีส่วนช่วยเหลืออย่างไร ขอเขียนเรื่องนี้เผยความในใจก็แล้วกัน
ตำรวจที่ถูกออกแล้วอยากกลับเข้าไปใหม่คงพอเห็นแนวทางแล้วนะครับ ถ้าหัวเรือใหญ่ไม่เล่นด้วยก็ลำบาก ถ้าเอาด้วยก็ม้วนเดียวจบครับ. Image

 

อุบัติเหตุ เมษายน 9, 2012

Filed under: Spinnacle — donglahoma @ 5:48 pm

อุบัติเหตุ

 

Mainland Ukuleles อูคูเลเล่ไม่ธรรมดาของคนไทยในต่างแดน มีนาคม 19, 2010

Filed under: Spinnacle — donglahoma @ 4:38 pm

วันที่ 15 มีนาคม พ.ศ. 2553 ปีที่ 33 ฉบับที่ 4192  ประชาชาติธุรกิจ


คอลัมน์ SOUND Delicious

โดย อัษฎา อาทรไผท

อาทิตย์ นี้กลับมาที่เรื่องอูคูเลเล่กันอีกครา เหตุผลที่ผมหยิบเรื่องราวของเจ้าเครื่องสายตัวน้อยนี้มาเล่าอีก ก็เพราะผมได้ค้นพบผู้ผลิตอูคูเลเล่ระดับโปรแบรนด์หนึ่ง ที่แม้เปิดตัวมาไม่นาน แต่เป็นที่นิยม ผู้คนยอมรับไปทั่วโลก จนเว็บไซต์อูคูเลเล่ชื่อดัง http://www.ukuleleunderground.com ของเซียนอูคูเลเล่ชาวฮาวาย ที่ใครเล่นอูคูเลเล่เป็นต้องรู้จัก ยังต้องเอ่ยปากชมแล้วชมเล่า ให้ผมจำชื่อได้ จนเป็นเหตุให้ต้องไปค้นหาที่มาที่ไปของมัน ลืมบอกไปว่าทีเด็ดคือมีคนไทยร่วมเป็นเจ้าของด้วย

แบรนด์ที่ว่านี้คือ Mainland Ukuleles แห่งมลรัฐ Indiana สหรัฐอเมริกา โดยมีผู้อยู่เบื้องหลังเพียงแค่ 2 ท่าน นั่นคือ Mike Hater พ่อมดแห่งการเซตอัพอูคูเลเล่ ที่หันเหจากการทำงานให้คนอื่น มาเปิดห้างขายอูคูเลเล่เอง และที่สำคัญคือ ภรรยาของเขา คุณตุ๊กตา สตรีไทยอีกท่านผู้อยู่เบื้องหลังเครื่องดนตรี

ชิ้นเอกนี้

จาก ที่ได้มีโอกาสพูดคุยกับคุณตุ๊กตา ได้ความว่าทั้งคุณ Mike และคุณตุ๊กตา เคยอยู่ประเทศไทยมาแล้ว ก่อนที่จะเดินทางกลับไปปักหลักที่ Nashville, Indiana สหรัฐอเมริกา เมื่อทั้งคู่ได้ทราบว่าเมืองไทยมีคนเล่นอูคูเลเล่ ก็ดีใจใหญ่ เพราะเมื่อสมัยที่พวกเขาอยู่ประเทศไทย ไม่เคยเห็น และไม่เคยได้ยินใครเล่นเลย ผมคิดว่าหากสมัยก่อนคนไทยเล่นอูคูเลเล่ ดีไม่ดี

แบรนด์ Mainland นี้อาจเป็นสินค้าไทยส่งไปเขย่าวงการดนตรีโลกก็เป็นได้

อัน เครื่องดนตรี 4 สายตัวจิ๋วของเขานี้ ไม่ธรรมดาเลยจริง ๆ เพราะนอกจากจะมีการตกแต่งอย่างสวยงามด้วยการนำไม้ชิ้นเล็ก ๆ มาต่อกันให้เหมือนลายเชือกพันรอบตัวของอูคูเลเล่แล้ว เขายังเน้นที่เรื่องราคาและคุณภาพ โดยสั่งผลิตชิ้นส่วนต่าง ๆ ชนิดเกรดเอจากประเทศจีน ซึ่งเรื่องงานไม้ไม่เป็นรองใครในโลก แล้วนำมาประกอบขั้นสุดท้ายที่เวิร์กช็อปของ Mainland อย่างประณีตบรรจง ไม่มีอูคูเลเล่ตัวไหนที่ไม่ได้ผ่านมือของ Mike เขาจะนั่งเล่น นั่งปรับแต่งไปเรื่อย ๆ จนกว่าจะรู้สึกได้ถึงมาตรฐานระดับ custom shop ที่ทั้งปรับให้เล่นง่าย และให้เสียงเที่ยงตรงทุกช่องเฟรต

ส่วนไม้ที่ ใช้นั้น เขาเลือกใช้ไม้ mahogany, red cedar และ mango ซึ่งไม่ใช่ไม้ที่เป็นต้นตำรับอย่าง koa ซึ่งปัจจุบันราคาสูงและหายาก แต่สุ้มเสียงของไม้ทั้งสามที่เขาเลือกมาทำอูคูเลเล่ ก็ได้โทนเสียงดีไปอีกแบบ โดย mahogany จะโดดเด่นที่ความทุ้มลึก เหมาะกับการเอามาเล่นแบบสตรัม ในขณะที่ red cedar จะให้เสียงที่พุ่งกว่า หากชอบแนว finger style จะเข้ากันได้ดี ส่วน mango หรือไม้มะม่วงนั้น จะให้สุ้มเสียงแหลมบางกว่าเพื่อน ได้อารมณ์คล้าย ๆ เสียงจาก koa เรียกว่ามีไม้แค่ 3 แบบ ก็ครอบคลุมรสนิยมครบเครื่องไปแล้ว และที่สำคัญเขาใช้ไม้ solid ซึ่งก็คือไม้ทั้งดุ้นล้วน ๆ หาได้มีการเอาไม้อัด ไม้ลามิเนต มาทำแต่ประการใด นั่นแปลว่าเครื่องดนตรีทุกชิ้น หลังจากถูกเล่นไปเป็นปี ๆ เมื่อมีการสั่นสะเทือนจากคลื่นเสียงสู่ไม้ ไม้จะมีพัฒนาการทางเสียงขึ้นเรื่อย ๆ ให้เสียงทีกังวานขึ้นกว่าของใหม่ และนี่คือเสน่ห์ของไม้ solid

เนื่องจากมีพนักงานเพียง 2 ท่านเท่านั้น (ซึ่งก็คือเจ้าของนั่นเอง) Mainland จึงผลิตอูคูเลเล่ได้ไม่มากนัก ล่าสุดที่ผมเห็น เขามีของอยู่ในสต๊อก 200 ตัว แต่ทั้งหมดนั้นต้องกระจายกันไปทั่วโลก เรียกว่าน้อยมาก จนเข้าขั้นขาดแคลนก็ว่าได้ เพราะพวกเขามีทั้งรายการสั่งซื้อของทั้งโดยตรงและผ่านตัวแทนจำหน่ายทั่วโลก

เห็น กิจการของคนไทยในต่างแดน ที่ประสบความสำเร็จระดับโลกแล้ว อดปลื้มใจไปด้วยไม่ได้ เพื่อตอกย้ำความเก๋า คุณ Mike ประกาศก้องเป็นสโลแกนของ Mainland Ukuleles เอาไว้ว่า “Not All Great Ukuleles are Made in Hawaii” หรือแปลเป็นไทยได้ว่า “อูคูเลเล่เจ๋ง ๆ ไม่ได้ทำที่ฮาวายทุกตัว” แบบนี้ท่านใดเล่นเป็น และอยากพิสูจน์ ก็ขอให้ลองหามาเล่นดูครับ ได้ความอย่างไรบอกกันมาด้วยนะครับ :D

ข้อมูลเพิ่มเติมเชิญที่ http://www.mainlandukuleles.com (หน้าพิเศษ D-Life)

หน้า 14

 

Hang (จ๋ามาหานะเธอ) เครื่องดนตรีจากสวรรค์ที่หายากที่สุดในจักรวาล

Filed under: Spinnacle — donglahoma @ 4:37 pm

วันที่ 01 มีนาคม พ.ศ. 2553 ปีที่ 33 ฉบับที่ 4188  ประชาชาติธุรกิจ


คอลัมน์ SOUND Delicious

โดย อัษฎา อาทรไผท

เมื่อ ประมาณกว่า 1 ปีที่แล้ว ผมได้ไปทำงานในห้องอัดเสียงแห่งหนึ่ง และได้เสวนากับคุณจั๋ง Crescendo มือเพอร์คัสชั่นแถวหน้าของเมืองไทย ถึงเรื่องเครื่องดนตรีที่บ้านเรายังไม่มี คุณจั๋งบอกว่ามีเครื่องดนตรีชนิดหนึ่งที่เขาตามหามานานนม แต่ก็ยังควานหาไม่เจออยู่ดี ให้ช่วยสืบหาที่มาที่ไปหน่อย ว่าทำอย่างไรจะได้มันมาครอบครอง ผมจดชื่อมันไว้ในเศษกระดาษ เก็บใส่กระเป๋า แล้วก็ทำหายไป

จนเมื่ออาทิตย์ก่อนนี้ ได้มีโอกาสได้ทำงานกับคุณจั๋งอีกครั้ง แม้เวลาผ่านไปกว่า 365 วัน เขาก็ยังคงตามหาเจ้าเครื่องดนตรีที่ว่าอยู่ คุยกันไปคุยกันมา เมื่อผมจำได้ว่าเคยจดชื่อไว้ แต่ทำหายไป เลยรู้สึกผิดที่ไม่ได้ช่วยดูให้ตามที่ขอ เลยไม่ปล่อยให้เวลาผ่านไป พร้อมเปิด laptop แล้วหาข้อมูลกันทันที พอได้เห็นใน Youtube แล้ว ทุกคนในห้องอัดเสียงถึงกับตะลึงงึงงันในรูปลักษณ์ดั่งจานผี ที่ดูช่างขัดกับความไพเราะขั้นสวรรค์ชั้นเจ็ดของมัน พอเสียงไหลเข้าหูได้ไม่นาน ผมรีบหาข้อมูลเพิ่มทันที เพราะอยากได้บ้าง แต่หลายชั่วโมงผ่านไป ผมก็ไม่ต่างกับคุณจั๋ง ที่ตามหามันมาหลายปีแล้ว แต่ยังไม่เจอเบาะแส มี

เพียงร่องรอยลาง ๆ กับความหวังริบหรี่เท่านั้นเอง

เจ้า เครื่องดนตรีนี้มีชื่อว่า Hang เป็นเครื่องดนตรีคล้าย kettle drum แต่ไม่ใช่ เพราะแทนที่จะเป็นกระทะ แต่กลับมีรูปร่างเหมือนเอากระทะ 2 อันมาประกบกัน แล้วมีปุ่มนูนออกมาตามจุดต่าง ๆ สำหรับใช้ฝ่ามือตีลงไป ลักษณะสุ้มเสียงที่ออกมาจากมัน ไม่เหมือนอะไรที่เคยได้ยินมาก่อน เพราะเมื่อตีลงไป เสียงที่ได้ยินคือ ระฆัง กลอง กระดิ่ง รวมกันอย่างละมุนละไมหู หากไม่รู้ที่มาของเสียง อาจคิดว่าเป็นเสียงจาก synthesizer ไม่น่าเชื่อว่าเจ้า Hang นี่ จะสร้างเสียงอันกลมกล่อมอย่างนี้ออกมาได้ คุณจั๋งบอกว่าฟังแล้วเหมือนเสียงจากสวรรค์ และผมก็เห็นเช่นนั้นเหมือนกัน (ท่านผู้อ่านลองไปหาฟังได้ใน Youtube ครับ)

เท่าที่ผม research เจอ เจ้าเครื่องดนตรีนี้ ผลิตโดยบริษัท PANArt แห่งประเทศสวิตเซอร์แลนด์ โดยคนดนตรีนามว่า Felix Rohner and Sabina Schmrer เพียงแค่ 2 คนเท่านั้นเอง ทั้ง 2 คนนับเป็นเซียนเครื่องเคาะโดยแท้ หลังจากพวกเขาพัฒนา Hang รุ่นแรก ที่เวลาตีต้องเอาวางไว้บนตัก ให้ผู้คนสร้างเสียงสวรรค์กันไปหลายต่อหลายราย พวกเขาก็พัฒนารุ่นสองขึ้นมา โดยคราวนี้วางตำแหน่งคล้าย ๆ ฉาบ ดูแปลกตาไปอีกแบบหนึ่ง Hang แต่ละอันผลิตโดยพวกเขาทั้งสองเอง โดยเอาฆ้อนตีจนได้เสียงเสนาะถูกใจ แถมมีให้เลือกหลายโทนเสียง

หลังจากทำมาได้ 4,000 กว่าเครื่อง พวกเขาก็ถึงจุดอิ่มตัว ข่าววงในแจ้งว่าพวกเขาไม่ได้พักผ่อนมาเป็นเวลานาน เพราะมัวแต่สร้าง Hang มาตลอด จนไม่มีเวลาไปพัฒนารุ่นใหม่หรือทำอย่างอื่น เลยถึงคราวที่ต้องปิดเว็บไซต์ลงเป็นการถาวร คงเหลือไว้แต่อีเมล์สำหรับให้ลูกค้าเก่าติดต่อสอบถามเรื่องการซ่อม ส่วนใครอยากจะสั่งทำ ตอนนี้ยากยิ่งกว่าเข็นครกขึ้นภูเขาไฟฟูจิ เพราะการจะสั่งทำ Hang ในปัจจุบันนั้น จะต้อง

ดั้นด้นเดินทางไปคุย กับคนทำเองที่สวิตเซอร์แลนด์ และอย่าเพิ่งคิดว่าใครจะไปเคาะประตูบ้านเขาได้ง่าย ๆ การจะไปเจอเขา ต้องส่งจดหมายไปนัดก่อน โดยจดหมายบางฉบับเท่านั้น ที่จะถูกเลือกโดย 2 ผู้ผลิต ยากเย็นวุ่นวายเหลือคณานับ จนหลายคนเลิกคิดที่จะส่งจดหมาย

ส่วน ทางด้านมือสอง ราคาคิดเป็นเงินไทย ตอนนี้สูงลิบลิ่วไปกว่า 300,000 บาทแล้ว แถมหาไม่ได้ง่าย ๆ อีกต่างหาก เรียกว่าถ้าใครมีนอกจากจะเล่นเพลงสำเนียงสวรรค์ได้แล้ว ยังเป็นเทพอีกด้วย เพราะมีคนอีกเป็นล้านที่อยากได้เจ้า Hang นี้

และนี่คืออีกหนึ่ง เครื่องดนตรี ที่ผมคงไม่มีวันได้สัมผัส เพราะหนทางการได้มาซึ่งเจ้าเครื่องดนตรี Hang นี้ มันไม่ง่ายเอาเสียเลย ผู้ผลิตก็ไม่ใช่บริษัทใหญ่โตอะไร แถมคนอื่นก็ไม่ทราบวิธีทำมันอีก จากนี้ไปหากไม่มีการผลิตอย่างแพร่หลาย มันคงกลายเป็นตำนานเล่าขานสืบไป ว่าสมัยหนึ่งเคยมีเครื่องดนตรีประหลาดจากสวิสชื่อว่า Hang ที่ไม่ได้หาง่ายเหมือนเครื่องดื่ม Hang บ้านเรา จนทำให้ผู้เขียนฟั่นเฟือนจนต้องปีนขึ้นเขาไปตะโกนว่า “Hang จ๋ามาหานะเธอ” :D (หน้าพิเศษ D-Life)

หน้า 14

 

โตน โซฟา โปรดิวเซอร์หนุ่มครบวงจร ผู้ทำงานเพลงปีละ 365 วัน

Filed under: Spinnacle — donglahoma @ 4:36 pm

วันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553 ปีที่ 33 ฉบับที่ 4184  ประชาชาติธุรกิจ


คอลัมน์ SOUND Delicious

โดย อัษฎา อาทรไผท

กว่า 3 ปีที่ได้เขียนคอลัมน์นี้มา นับได้ประมาณเกือบ 100 ตอน นำเสนอเรื่องราวดนตรี ศิลปะ อาหาร มารยาทความเป็นคน และอื่น ๆ มามากมาย แต่ยังไม่เคยกล่าวถึงคนดนตรีที่อยู่เบื้องหลังงานเพลงเลยสักครั้ง คราวนี้สบโอกาสที่ผมไปได้ยินผลงานเพลงล่าสุดของลุลา ศิลปินสาวชื่อดังเสียงมีแคแร็กเตอร์ระหว่างทำงานในห้องอัด แว่วเสียงดนตรีบอสซ่าที่ปรุงแต่งออกมาได้ซาวนด์แบบญี่ปุ่น ฟังดูมีคุณภาพกว่าเพลงไทยทั่วไป แค่ได้ยินท่อนอินโทรก็ต้องหันไปถามว่านี่มันเพลงใครกัน และใครคือผู้อยู่เบื้องหลัง ที่แท้ใช่ใครที่ไหนคุณจักรธร ขจรไชยกูล หรือที่คนรักเพลงรู้จักกันดีในนาม “โตน โซฟา” นั่นเอง

จริงอยู่ว่า นับตั้งแต่วันแรกที่เขาโผล่เข้ามาในแวดวงเพลงไทยจนปัจจุบัน เวลาเพิ่งผ่านไปได้แค่ 10 ปีเท่านั้น แต่ผลงานของเขานั้นนับว่าไม่ธรรมดาเลย ชนิดที่โปรดิวเซอร์เก่า ๆ บางคนยังทำได้ไม่ดี ไม่เด่น ไม่ดัง เท่าเขา เพราะโตนเป็นทั้งศิลปินที่มีความสามารถบนเวทีสูง เป็นนักแต่งเพลงที่ฝีปากกาไม่ธรรมดา ในขณะเดียวกันก็เป็นโปรดิวเซอร์ที่มีวิสัยทัศน์ไกล เรียกว่าเรื่องเพลงเขาไม่เป็นรองใครแน่นอน แถมล่าสุดเขายังศึกษาด้านธุรกิจเพิ่มเติมเพื่อนำมาประยุกต์ให้ทำงานออกมาตอบ สนองตลาดเพลงไทยที่แข่งขันค่อนข้างรุนแรงได้ตรงจุดยิ่งขึ้น

เริ่ม เข้าวงการตั้งแต่ร้องเพลงประกอบละคร และต่อมาฟอร์มวงพิกซิล ภายใต้ค่ายเบเกอรี่มิวสิค ที่ในยุคนั้นเป็นค่ายเดียวที่ผลิตแต่คนดนตรีคุณภาพออกมา จากนั้นเขาไปร่วมกับคนดนตรีไฟแรงในยุคนั้น (2544) ทำอัลบั้ม Two Days ago Kids ออกมา ซึ่งจนถึงวันนี้งานชุดนั้นนับเป็นหนึ่งในงานเพลงอมตะของคนรุ่นใหม่ จากนั้นเขามาตั้งวงโซฟากับไบรอัน หนึ่งในสมาชิกวงเก่าของเขา หลังจากนั้นก็ได้ย้ายไปอยู่สังกัดจีนี่ เรคคอร์ดสของแกรมมี่ฯ โดยผลงานระดับห้าดาวจากโซฟาที่เป็นเพลงจากปลายปากกาและเส้นเสียงของโตนคือ เพลง เรื่องมหัศจรรย์ ที่เป็นอีกเพลงหนึ่งที่อีกหลายสิบปีก็จะยังมีคนร้อง เป็นเพลงอมตะในอนาคต ซึ่งนับตั้งแต่ที่เขาออกเวอร์ชั่นแรกไปก็มีการหยิบเพลงนี้มาทำใหม่หลายครั้ง หลายหน และทุกครั้งก็ได้รับการตอบรับที่ดีเสมอมา หลังจากนั้นเขาผันตัวจากหน้าเวทีไปยืนอยู่หลังเวที โดยการแต่งเพลงให้ศิลปินมากมาย และรับหน้าที่เป็นโปรดิวเซอร์ดูแลการผลิตให้ศิลปินมากมายประสบความสำเร็จไป ตาม ๆ กัน

เมื่อติดตามงานของเขาแล้วข้อสังเกตอันเด่นชัด คือ โตนจะเลือกโปรดิวซ์ให้ศิลปินคุณภาพทั้งนั้น ไม่มีแนวฉาบฉวยตามกระแสเลย เขาจะเป็นคนสร้างกระแสเองเสียทุกครั้ง เพราะเขาบอกว่าเขาชอบที่จะเลือกทำงานกับศิลปินที่มีความชัดเจน เป็นตัวของตัวเองสูง ซึ่งมักจะทำให้ประสบความสำเร็จง่ายกว่าแนวตามกระแส โดยศิลปินที่เขาร่วมสร้างสรรค์งานที่โด่งดังระดับติดชาร์ตทั้งอินดี้และเมน สตรีมประกอบด้วย ลุลา (ตุ๊กตาหน้ารถ), Blissonic (เจ้าหญิงคนต่อไป), คริสติน, Groove Rider, Project H, พรู, Triumph Kingdom, นีซ, Mola mola Sunshine ! และ กรุงเทพมาราธอน ล่าสุดก็กำลังจะส่งศิลปินดี ๆ ออกมาสู่กระแสเพลงไทยอีกหลายราย มีทั้งเป็นวง ทั้งศิลปินเดี่ยว ทั้งหมดล้วนแหวกแนวและน่าสนใจทั้งสิ้น

ทำงานเพลงเก่งกาจจนเรียกได้ ว่าเป็นโปรดิวเซอร์แถวหน้าของแกรมมี่ฯไปแล้ว เชื่อหรือไม่ว่าเขาไม่ได้ร่ำเรียนทางด้านดนตรีตามที่คนดนตรีวัยเดียวกันมัก จะเป็น เขาสำเร็จการศึกษาปริญญาตรีด้านปรัชญา เอกศาสนา จากมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ และนี่น่าจะมีส่วนทำให้มุมมองในการทำเพลงของเขาแตกต่างไปจากคนอื่น นอกจากงานเพลงแล้วเขายังฝากเสียงเอาไว้ในสปอตโฆษณาหลายต่อหลายเรื่อง เขาเขียนหนังสือพ็อกเกตบุ๊กออกมา 3 เล่ม ทั้งแนวปรัชญา เรื่องสั้น นิยาย และยังเป็น ดีเจ.แห่งคลื่น Chill FM ด้วยอีกหนึ่งตำแหน่ง

กลับมา ที่งานล่าสุดของเขา นั่นคืออัลบั้มใหม่ของลุลา ซึ่งตอนนี้ได้ปล่อยเพลงแรกออกมาแล้วชื่อว่า ราตรีนี้…(ยังอีกแสนไกล) ผมไม่ได้มีส่วนได้ส่วนเสียอะไรกับเขา และไม่ได้รู้จักลุลาเป็นการส่วนตัว แต่ขอบอกว่านี่คืองานช้างของดนตรี Bossanova ไทย ที่ฟังแล้วได้ความรู้สึก

อลังการ เท่ และสวยงาม จนต้องนำมาแนะนำให้หามาฟังกัน และเครดิตทั้งหมดของงานชุดนี้ผมคิดว่า 90% อยู่ที่หนุ่มดนตรีมากความสามารถ หลากลีลาที่ชื่อ โตน จักรธร ขจรชัยกูล คนนี้เอง ชอบเพลงไหนลองอ่านที่เครดิต เพลงดี ๆ มักมีชื่อเขาอยู่ทั้งนั้นครับ ผมเอาหัวเป็นประกัน :D (หน้าพิเศษ D-Life)

หน้า 14

 

Jake Shimabukuro โคตรเซียนอูคูเลเล่ ที่อยากให้คุณรู้จัก

Filed under: Spinnacle — donglahoma @ 4:35 pm

วันที่ 01 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553 ปีที่ 33 ฉบับที่ 4180  ประชาชาติธุรกิจ


คอลัมน์ SOUND Delicious

โดย อัษฎา อาทรไผท

หาก ท่านได้ติดตามอ่านคอลัมน์ของผมมาโดยตลอด จะพบว่าผมชอบเขียนเลียบ ๆ เคียง ๆ เกี่ยวกับเจ้าเครื่องสายขนาดจิ๋วหน้าตาคล้ายกีตาร์ ที่คนฮาวายเรียกนามมันว่า

อูคูเลเล่ (หรือเรียกแบบอเมริกันว่า ยูคะเลลี่) คราวนี้ถึงคราวที่ผมจะนำเสนอศิลปินตัวพ่อของ Ukulele กันเสียที

เขา ผู้นั้นหาใช่ผู้เฒ่าที่คร่ำหวอดในวงการมานานหลายทศวรรษ หากแต่เป็นชายหนุ่มชาวฮาวายเชื้อสายญี่ปุ่นวัย 30 ต้น ๆ ที่ชื่อ Jake Shimabukuro เซียนท่านเกิดมาพร้อมลีลาการเล่นอูคูเลเล่ชั้นเทพ เขาเริ่มจับมันมาสตรัมคอร์ดตั้งแต่อายุได้เพียง 4 ขวบ พออายุเข้าวัยรุ่นฝีมือก็ถึงขั้นตั๊กม้อจนใคร ๆ ก็ยอมให้เขาเป็นอัจฉริยะในเครื่องดนตรีนี้ตั้งแต่เขายังหนุ่ม ด้วยลีลาการเล่นสะกดสายตา และเทคนิคการใช้นิ้วว่องไวปานสายฟ้าฟาด แต่นุ่มนวลดุจปุยเมฆ

แม้เขาจะเล่นอูคูเลเล่ เครื่องดนตรีประจำเกาะฮาวาย แต่อย่าเพิ่งคิดว่าแนวเพลงที่เล่นจะออกมาแนวอะโลฮ่า เพราะพี่ Jake เขาจับเอาเจ้าสี่สายตัวน้อยนี้มากรีดกรายสายเอ็น ส่งความสั่นสะเทือนสู่ไม้ Koa เปล่งเสียงออกมาเป็นเพลงร่วมสมัยอิงแนว pop, rock และ jazz ที่อาจจะฟังมันส์กว่าของเดิมอีกด้วยซ้ำไป เพลงของเขาจะมีทั้งเพลงที่แต่งขึ้นใหม่เอง และเพลงคัพเวอร์ที่นำเพลงดัง ๆ มาเล่นในสไตล์ของเขา ซึ่งทุกเพลงจะเสนอในรูปแบบเพลงบรรเลงทั้งสิ้น ใครฟังก็ชอบใจเพราะเสียงเล็ก ๆ ของอูคูเลเล่ในขณะที่มันแหลมบาดอารมณ์ในเพลงเศร้า มันยังเร้าใจในเพลงคึกคักและละมุนหวานในเพลงซึ้ง เรียกว่าเล่นอะไรก็ไพเราะเสนาะหูไป

เสียหมด

เขาคนนี้เองเป็น หนึ่งในคนรุ่นใหม่ที่ทำให้เจ้าอูคูเลเล่กลับมาได้รับความนิยมอีกครั้งหลัง จากที่มันเคยบูมในช่วง ค.ศ. 1920 และมาซาไปในช่วง 1960″s เนื่องจากกีตาร์มาแทนที่ แต่นั่นเป็นอดีตไปแล้วเพราะชั่วโมงนี้ผู้คนหันกลับมาสนใจเจ้าตัวจิ๋วนี้อีก หน ต้องขอบคุณ Jake และศิลปินรุ่นใหม่ที่จับ

อูคูเลเล่มาบรรเลงแบบแอดวานซ์ ในขณะที่ยังทำให้งานฟังติดหูง่าย ๆ ผิดกับสมัยก่อนที่มักเอามาตีคอร์ดประกอบ

เฉย ๆ ไม่โดดเด่นนัก หรืออาจจะมีการเล่นซับซ้อนในดนตรีประเภทที่ฟังยาก ๆ ไม่ติดตลาดจนทำให้มันหายไปจากวงการดนตรี 3 ทศวรรษ

สำหรับ เส้นทางสายดนตรีคร่าว ๆ ของ Jake Shimabukuro คือเขาเริ่มตั้งแต่อายุ 4 ขวบ พอเข้าวัยรุ่นเขาไปทำงานพิเศษที่ร้านขายอูคูเลเล่ และร่วมกันกับเพื่อน ๆ ตั้งวงดนตรีชื่อ Pure Heart ขึ้น ไม่นานวงดนตรีนี้ก็โด่งดังในฮาวายจนได้รับรางวัลไปมากมาย รวมทั้ง Na Hoku Hanohano Awards ที่เปรียบเสมือน Grammy Awards ของฮาวาย Pure Hear มีงานออกมา 2 ชุด ทั้ง 2 ชุดได้รางวัลนี้เหมือนกันหมด แต่ต่อมาเขาก็มีอันต้องออกมาตั้งวงดนตรีใหม่ เพราะมือกีตาร์ลาออกจากวง เหลือแต่เขากับมือ

เพอร์คัสชั่น เลยหาสมาชิกใหม่มาเพิ่มแล้วตั้งชื่อวงใหม่ว่า Colon และเช่นเคยงานชุดนี้ก็ได้รับรางวัลสูงสุดของฮาวายอีกครั้ง ขณะเดียวกัน Jake ก็ตัดสินใจออกมาลุยเดี่ยวเป็นศิลปินอูคูเลเล่โซโลในปี 2001 แถมยังเป็นคนแรก ๆ ที่เอา

อูคูเลเล่มาใช้กับเอฟเฟ็กต์กีตาร์ ให้เสียงแปลกแหวกแนวน่าหลงใหลไปอีกแบบ พาให้ผู้คนคอยติดตามงานเพลงของหนุ่มคนนี้เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จากนั้นชื่อเสียงของ Jake ก็ไม่ได้ดังอยู่แต่ในฮาวาย แต่งานของเขาเริ่มออกมาให้คนในวงกว้างกว่าเก่าสดับ เขาก็เป็นที่รู้จักไปทั่วโลก และทวีมากขึ้นทุกวินาที ในปี 2006 เขาได้ทำเพลงประกอบภาพยนตร์ญี่ปุ่นเรื่อง Hula Girls และซาวนด์แทร็กจากหนังเรื่องนี้ ก็ทำให้ความนิยมในอูคูเลเล่กระจายครอบคลุมไปทั่วปฐพี

Jake มีงานเดี่ยวออกมาต่อเนื่องตั้งแต่ปี 2001 ถึง 7 ชุดด้วยกัน น่าฟังเหมือนกันทุกชุด มีคนเคยเอาแผ่นมาแนะนำผมแล้วบอกว่าเป็นเพลงบรรเลงกีตาร์ ผมต้องรีบแก้ข่าว บอกเขาไปว่านี่ไม่ใช่กีตาร์ แต่เป็นอูคูเลเล่ ยังมีอีกหลายท่านที่พอเห็นอูคูเลเล่แล้วถามผมว่า “นี่มันของเล่นไม่ใช่หรือ” ผมเลยต้องรีบบอกกลับไปว่า “ไปฟัง Jake Shimabukuro ก่อน” แล้วจะรู้ว่านี่มันของจริงชัด ๆ หาใช่ของเล่นไม่

ป.ล.ท่านใดสนใจฟัง คิดว่าในประเทศไทยคงหายาก แนะนำให้ลองฟังใน youtube ไปก่อน หากชอบค่อยสั่งของจริงมาประดับหู :D (หน้าพิเศษ D-Life)

หน้า 14

 

Jason Mraz’s Beautiful Mess-Live on Earth การกลับมาอีกครั้งของบทเพลงเก๋าบทเก่าในรูปแบบใหม่

Filed under: Spinnacle — donglahoma @ 4:34 pm
วันที่ 18 มกราคม พ.ศ. 2553 ปีที่ 33 ฉบับที่ 4176  ประชาชาติธุรกิจ



คอลัมน์ SOUND Delicious

โดย อัษฎา อาทรไผท

เมื่อ ปีที่แล้วผมได้สดับรับฟังเพลงของ Jason Mraz หนุ่มอเมริกันเชื้อสายเช็กคนนี้โดยบังเอิญในสตูดิโอบันทึกเสียง ตอนนั้นผมเคยเล่าให้ฟังไปแล้วว่า พอดีในห้องอัดมีศิลปินสยามรายหนึ่งใช้เพลงของพี่ Jason เป็นแบบแผน แล้วทำเพลงออกมาให้ได้กลิ่นคล้าย ๆ กัน ซึ่งในที่สุดเขาก็ทำออกมาได้ดีทีเดียว ไม่ได้เรียกว่าก๊อปนะครับ เพราะหากไม่บอกก็คงไม่มีใครนึกว่ามีต้นแบบมาจากใคร แต่หากบอกแล้วตั้งหูจับผิด ก็อาจจะพอจับคู่ได้คลับคล้ายคลับคลาบางเพลงของ Jason Mraz เขา

แต่ที่ฟังแล้วรู้อย่างโจ่งแจ้งน่าจะเป็นศิลปินสยาม ชื่อดังอีกท่านที่เลือกโคลนนิ่งบางช่วงของเพลงที่ไม่ดังมากของ Jason Mraz มาใส่ในเพลงฮิตของตน จะยืนฟัง นั่งฟัง นอนฟัง หลับตาฟัง ตีลังกาฟังอย่างไรก็ทราบได้เลยว่าหยิบยืมมาแบบโจ๋งครึ่มครับ แต่ก็ยังดีที่แฟนเพลงที่ฟังงานของศิลปินท่านนี้เป็นคนละแนวกับคนที่ฟัง Jason Mraz เลยไม่ค่อยมีการพูดถึงกันนัก ที่น่าแปลกใจคือ ทำไมค่ายใหญ่ ๆ ที่ว่าทำเพลงคุณภาพนักหนาถึงปล่อยงานแบบนี้ออกมา นี่อาจจะเป็นการก๊อปข้ามค่าย อาจเป็นเรื่องใหญ่ระดับฟ้องร้องเลยก็ได้หากฝรั่งเขาเห็นความสำคัญตลาดเพลง ไทย

ที่สาธยายมาข้างต้นไม่ได้เกี่ยวอะไรกับหัวข้อเรื่องเลย มาเข้าเรื่องกันครับ คราวนี้ก็ไม่ต่างจากครั้งที่แล้วนัก ผมบังเอิญไปพบเข้ากับซีดีชุดใหม่ของ Jason Mraz โดยไม่ได้ตั้งใจ โดยคราวนี้ไปเดินอยู่ที่สยามพารากอนแล้วเหลือบไปเห็นคนเดินถือผ่านมา เลยมีอันต้องตรงดิ่งไปที่ร้านซีดีทันที แล้วก็ได้ความว่าอัลบั้มชุดนี้หาใช่งานชุดใหม่ไม่ มันคืออัลบั้มบันทึกการแสดงสดของเขาที่ Chicago นั่นเอง โดยคอนเซ็ปต์ยังคงเหมือนคราวที่แล้ว มีแผ่นซีดี 1 แผ่น พร้อมดีวีดีอีกแผ่น เรียกว่ามีให้ทั้งฟัง ทั้งดูเลยทีเดียว ใครเป็นแฟนเพลงคงจะอิ่มหนำสำราญหู

เพลง ในซีดีเป็นเพลงจากผลงานที่ผ่านมาของเขา ในเวอร์ชั่นที่ได้รับการเรียบเรียงใหม่ ได้อรรถรสดีไปอีกแบบ ที่ขาดไม่ได้คือเสียงบรรยากาศของการแสดงสดที่มีทั้งเสียงกรี๊ด เสียงปรบมือ และเสียงเชียร์ เคล้าไปกับเสียงดนตรี ที่เวลาเล่นสดกันมักจะฟังได้รายละเอียดมากกว่าในแทร็กที่ฟังในสตูดิโอ อัลบั้ม ที่น่าสนใจอีกอย่าง คือมีเพลงบรรเลงชื่อ Copchase ที่เปิดโอกาสให้มือเป่าคู่ใจของ Jason Mraz ทั้ง 3 ได้ออกมาโชว์ลวดลายการสังเคราะห์ลมให้เป็นดนตรีผ่านทรัมเป็ต ทรอมโบน และแซกโซโฟน ออกมาได้อย่างเมามันส์

ส่วนเพลงของ Jason Mraz เองก็เล่นออกมาได้แจ่มไปหมดทุกเพลง แต่ที่อยากให้จับหูฟัง คือเพลง Coyotes ที่เขานำมาเรียบเรียงใหม่ ได้จับจิตจับใจเหลือเกิน เพราะในเวอร์ชั่นจริง มันคือเพลงเร็วมันส์ ๆ เพลงหนึ่ง แต่คราวนี้เขาเอามานำเสนอในรูปแบบเนิบ ๆ แต่แฝงไว้ด้วยจังหวะหนึบ ๆ และความมันส์จากเครื่องเป่า ที่น่าสนใจมากคือช่วงหนึ่งของเพลง Jason Mraz ใส่ลูกเล่นล้อการร้องเพลงแบบ opera เข้าไปด้วย เพิ่มเสน่ห์ในการฟังเพลงสดได้ดั่งใจจริง ๆ อีกเพลงที่ไม่ได้ฉีกแนวเดิมไป แต่ฟังแล้วละมุนหูน่าจะเป็น Live High ที่เล่นแบบในซีดีเลย แต่ในการเล่นสดนี้จะได้ยินเสียงประสาน เสียงกีตาร์เคล้าคลอชัดเจนขึ้น แถมมีการเป่าเครื่องทองเหลืองเพี้ยนหน่อย ๆ ในช่วงโซโล ตามด้วยเสียงเบส

หลุด ๆ เล็กน้อย ที่ทำให้ได้เสพบรรยากาศความสดครบทุกอณูจริง ๆ นอกจากนั้น เพลง Butterfly และ I”m Yours ก็บรรเลงออกมาได้น่าจดจำ จนจำเป็นต้องตั้งหน้าตั้งตาภาวนา ให้ใครช่วยเชิญ Jason Mraz มาเล่นสดที่บ้านเราสักที

ทัวร์คราวที่ แล้วเขาเฉียดบ้านเราไปแล้ว คาดว่าอัลบั้มนี้คงไม่มีการมาแสดงสดแถว ๆ นี้อีกแล้ว ก็ได้แต่หวังว่าในผลงานชุดต่อไป บ้านเมืองไทยคงน่าอภิรมย์พอที่จะทำให้เขาสนใจจะมาเสี่ยงเล่นคอนเสิร์ตที่นี่ บ้าง แต่กว่าจะถึงวันนั้น แฟน Jason Mraz เอาอัลบั้ม Beautiful Mess-Live on Earth มาฟัง มาชม แก้ขัดไปพลาง ๆ ก่อนครับ รับประกันความเพลิดเพลินให้ 4 ดาวครึ่ง ที่ไม่ให้อีกครึ่งเพราะเพลงในซีดี มีน้อยกว่าเพลงใน

ดีวีดี เวลาฟังในรถแล้วไม่ครบเครื่อง แต่ถ้าใครมีเครื่องเล่นดีวีดีในรถ อย่าดูเพลินจนลืมขับรถนะคร้าบ :D (หน้าพิเศษ D-Life)

หน้า 14

 

 
ติดตาม

Get every new post delivered to your Inbox.