Mainland Ukuleles อูคูเลเล่ไม่ธรรมดาของคนไทยในต่างแดน มีนาคม 19, 2010

วันที่ 15 มีนาคม พ.ศ. 2553 ปีที่ 33 ฉบับที่ 4192  ประชาชาติธุรกิจ

คอลัมน์ SOUND Delicious

โดย อัษฎา อาทรไผท

อาทิตย์ นี้กลับมาที่เรื่องอูคูเลเล่กันอีกครา เหตุผลที่ผมหยิบเรื่องราวของเจ้าเครื่องสายตัวน้อยนี้มาเล่าอีก ก็เพราะผมได้ค้นพบผู้ผลิตอูคูเลเล่ระดับโปรแบรนด์หนึ่ง ที่แม้เปิดตัวมาไม่นาน แต่เป็นที่นิยม ผู้คนยอมรับไปทั่วโลก จนเว็บไซต์อูคูเลเล่ชื่อดัง www.ukuleleunderground.com ของเซียนอูคูเลเล่ชาวฮาวาย ที่ใครเล่นอูคูเลเล่เป็นต้องรู้จัก ยังต้องเอ่ยปากชมแล้วชมเล่า ให้ผมจำชื่อได้ จนเป็นเหตุให้ต้องไปค้นหาที่มาที่ไปของมัน ลืมบอกไปว่าทีเด็ดคือมีคนไทยร่วมเป็นเจ้าของด้วย

แบรนด์ที่ว่านี้คือ Mainland Ukuleles แห่งมลรัฐ Indiana สหรัฐอเมริกา โดยมีผู้อยู่เบื้องหลังเพียงแค่ 2 ท่าน นั่นคือ Mike Hater พ่อมดแห่งการเซตอัพอูคูเลเล่ ที่หันเหจากการทำงานให้คนอื่น มาเปิดห้างขายอูคูเลเล่เอง และที่สำคัญคือ ภรรยาของเขา คุณตุ๊กตา สตรีไทยอีกท่านผู้อยู่เบื้องหลังเครื่องดนตรี

ชิ้นเอกนี้

จาก ที่ได้มีโอกาสพูดคุยกับคุณตุ๊กตา ได้ความว่าทั้งคุณ Mike และคุณตุ๊กตา เคยอยู่ประเทศไทยมาแล้ว ก่อนที่จะเดินทางกลับไปปักหลักที่ Nashville, Indiana สหรัฐอเมริกา เมื่อทั้งคู่ได้ทราบว่าเมืองไทยมีคนเล่นอูคูเลเล่ ก็ดีใจใหญ่ เพราะเมื่อสมัยที่พวกเขาอยู่ประเทศไทย ไม่เคยเห็น และไม่เคยได้ยินใครเล่นเลย ผมคิดว่าหากสมัยก่อนคนไทยเล่นอูคูเลเล่ ดีไม่ดี

แบรนด์ Mainland นี้อาจเป็นสินค้าไทยส่งไปเขย่าวงการดนตรีโลกก็เป็นได้

อัน เครื่องดนตรี 4 สายตัวจิ๋วของเขานี้ ไม่ธรรมดาเลยจริง ๆ เพราะนอกจากจะมีการตกแต่งอย่างสวยงามด้วยการนำไม้ชิ้นเล็ก ๆ มาต่อกันให้เหมือนลายเชือกพันรอบตัวของอูคูเลเล่แล้ว เขายังเน้นที่เรื่องราคาและคุณภาพ โดยสั่งผลิตชิ้นส่วนต่าง ๆ ชนิดเกรดเอจากประเทศจีน ซึ่งเรื่องงานไม้ไม่เป็นรองใครในโลก แล้วนำมาประกอบขั้นสุดท้ายที่เวิร์กช็อปของ Mainland อย่างประณีตบรรจง ไม่มีอูคูเลเล่ตัวไหนที่ไม่ได้ผ่านมือของ Mike เขาจะนั่งเล่น นั่งปรับแต่งไปเรื่อย ๆ จนกว่าจะรู้สึกได้ถึงมาตรฐานระดับ custom shop ที่ทั้งปรับให้เล่นง่าย และให้เสียงเที่ยงตรงทุกช่องเฟรต

ส่วนไม้ที่ ใช้นั้น เขาเลือกใช้ไม้ mahogany, red cedar และ mango ซึ่งไม่ใช่ไม้ที่เป็นต้นตำรับอย่าง koa ซึ่งปัจจุบันราคาสูงและหายาก แต่สุ้มเสียงของไม้ทั้งสามที่เขาเลือกมาทำอูคูเลเล่ ก็ได้โทนเสียงดีไปอีกแบบ โดย mahogany จะโดดเด่นที่ความทุ้มลึก เหมาะกับการเอามาเล่นแบบสตรัม ในขณะที่ red cedar จะให้เสียงที่พุ่งกว่า หากชอบแนว finger style จะเข้ากันได้ดี ส่วน mango หรือไม้มะม่วงนั้น จะให้สุ้มเสียงแหลมบางกว่าเพื่อน ได้อารมณ์คล้าย ๆ เสียงจาก koa เรียกว่ามีไม้แค่ 3 แบบ ก็ครอบคลุมรสนิยมครบเครื่องไปแล้ว และที่สำคัญเขาใช้ไม้ solid ซึ่งก็คือไม้ทั้งดุ้นล้วน ๆ หาได้มีการเอาไม้อัด ไม้ลามิเนต มาทำแต่ประการใด นั่นแปลว่าเครื่องดนตรีทุกชิ้น หลังจากถูกเล่นไปเป็นปี ๆ เมื่อมีการสั่นสะเทือนจากคลื่นเสียงสู่ไม้ ไม้จะมีพัฒนาการทางเสียงขึ้นเรื่อย ๆ ให้เสียงทีกังวานขึ้นกว่าของใหม่ และนี่คือเสน่ห์ของไม้ solid

เนื่องจากมีพนักงานเพียง 2 ท่านเท่านั้น (ซึ่งก็คือเจ้าของนั่นเอง) Mainland จึงผลิตอูคูเลเล่ได้ไม่มากนัก ล่าสุดที่ผมเห็น เขามีของอยู่ในสต๊อก 200 ตัว แต่ทั้งหมดนั้นต้องกระจายกันไปทั่วโลก เรียกว่าน้อยมาก จนเข้าขั้นขาดแคลนก็ว่าได้ เพราะพวกเขามีทั้งรายการสั่งซื้อของทั้งโดยตรงและผ่านตัวแทนจำหน่ายทั่วโลก

เห็น กิจการของคนไทยในต่างแดน ที่ประสบความสำเร็จระดับโลกแล้ว อดปลื้มใจไปด้วยไม่ได้ เพื่อตอกย้ำความเก๋า คุณ Mike ประกาศก้องเป็นสโลแกนของ Mainland Ukuleles เอาไว้ว่า “Not All Great Ukuleles are Made in Hawaii” หรือแปลเป็นไทยได้ว่า “อูคูเลเล่เจ๋ง ๆ ไม่ได้ทำที่ฮาวายทุกตัว” แบบนี้ท่านใดเล่นเป็น และอยากพิสูจน์ ก็ขอให้ลองหามาเล่นดูครับ ได้ความอย่างไรบอกกันมาด้วยนะครับ

ข้อมูลเพิ่มเติมเชิญที่ www.mainlandukuleles.com (หน้าพิเศษ D-Life)

หน้า 14

Hang (จ๋ามาหานะเธอ) เครื่องดนตรีจากสวรรค์ที่หายากที่สุดในจักรวาล มีนาคม 19, 2010

วันที่ 01 มีนาคม พ.ศ. 2553 ปีที่ 33 ฉบับที่ 4188  ประชาชาติธุรกิจ

คอลัมน์ SOUND Delicious

โดย อัษฎา อาทรไผท

เมื่อ ประมาณกว่า 1 ปีที่แล้ว ผมได้ไปทำงานในห้องอัดเสียงแห่งหนึ่ง และได้เสวนากับคุณจั๋ง Crescendo มือเพอร์คัสชั่นแถวหน้าของเมืองไทย ถึงเรื่องเครื่องดนตรีที่บ้านเรายังไม่มี คุณจั๋งบอกว่ามีเครื่องดนตรีชนิดหนึ่งที่เขาตามหามานานนม แต่ก็ยังควานหาไม่เจออยู่ดี ให้ช่วยสืบหาที่มาที่ไปหน่อย ว่าทำอย่างไรจะได้มันมาครอบครอง ผมจดชื่อมันไว้ในเศษกระดาษ เก็บใส่กระเป๋า แล้วก็ทำหายไป

จนเมื่ออาทิตย์ก่อนนี้ ได้มีโอกาสได้ทำงานกับคุณจั๋งอีกครั้ง แม้เวลาผ่านไปกว่า 365 วัน เขาก็ยังคงตามหาเจ้าเครื่องดนตรีที่ว่าอยู่ คุยกันไปคุยกันมา เมื่อผมจำได้ว่าเคยจดชื่อไว้ แต่ทำหายไป เลยรู้สึกผิดที่ไม่ได้ช่วยดูให้ตามที่ขอ เลยไม่ปล่อยให้เวลาผ่านไป พร้อมเปิด laptop แล้วหาข้อมูลกันทันที พอได้เห็นใน Youtube แล้ว ทุกคนในห้องอัดเสียงถึงกับตะลึงงึงงันในรูปลักษณ์ดั่งจานผี ที่ดูช่างขัดกับความไพเราะขั้นสวรรค์ชั้นเจ็ดของมัน พอเสียงไหลเข้าหูได้ไม่นาน ผมรีบหาข้อมูลเพิ่มทันที เพราะอยากได้บ้าง แต่หลายชั่วโมงผ่านไป ผมก็ไม่ต่างกับคุณจั๋ง ที่ตามหามันมาหลายปีแล้ว แต่ยังไม่เจอเบาะแส มี

เพียงร่องรอยลาง ๆ กับความหวังริบหรี่เท่านั้นเอง

เจ้า เครื่องดนตรีนี้มีชื่อว่า Hang เป็นเครื่องดนตรีคล้าย kettle drum แต่ไม่ใช่ เพราะแทนที่จะเป็นกระทะ แต่กลับมีรูปร่างเหมือนเอากระทะ 2 อันมาประกบกัน แล้วมีปุ่มนูนออกมาตามจุดต่าง ๆ สำหรับใช้ฝ่ามือตีลงไป ลักษณะสุ้มเสียงที่ออกมาจากมัน ไม่เหมือนอะไรที่เคยได้ยินมาก่อน เพราะเมื่อตีลงไป เสียงที่ได้ยินคือ ระฆัง กลอง กระดิ่ง รวมกันอย่างละมุนละไมหู หากไม่รู้ที่มาของเสียง อาจคิดว่าเป็นเสียงจาก synthesizer ไม่น่าเชื่อว่าเจ้า Hang นี่ จะสร้างเสียงอันกลมกล่อมอย่างนี้ออกมาได้ คุณจั๋งบอกว่าฟังแล้วเหมือนเสียงจากสวรรค์ และผมก็เห็นเช่นนั้นเหมือนกัน (ท่านผู้อ่านลองไปหาฟังได้ใน Youtube ครับ)

เท่าที่ผม research เจอ เจ้าเครื่องดนตรีนี้ ผลิตโดยบริษัท PANArt แห่งประเทศสวิตเซอร์แลนด์ โดยคนดนตรีนามว่า Felix Rohner and Sabina Schmrer เพียงแค่ 2 คนเท่านั้นเอง ทั้ง 2 คนนับเป็นเซียนเครื่องเคาะโดยแท้ หลังจากพวกเขาพัฒนา Hang รุ่นแรก ที่เวลาตีต้องเอาวางไว้บนตัก ให้ผู้คนสร้างเสียงสวรรค์กันไปหลายต่อหลายราย พวกเขาก็พัฒนารุ่นสองขึ้นมา โดยคราวนี้วางตำแหน่งคล้าย ๆ ฉาบ ดูแปลกตาไปอีกแบบหนึ่ง Hang แต่ละอันผลิตโดยพวกเขาทั้งสองเอง โดยเอาฆ้อนตีจนได้เสียงเสนาะถูกใจ แถมมีให้เลือกหลายโทนเสียง

หลังจากทำมาได้ 4,000 กว่าเครื่อง พวกเขาก็ถึงจุดอิ่มตัว ข่าววงในแจ้งว่าพวกเขาไม่ได้พักผ่อนมาเป็นเวลานาน เพราะมัวแต่สร้าง Hang มาตลอด จนไม่มีเวลาไปพัฒนารุ่นใหม่หรือทำอย่างอื่น เลยถึงคราวที่ต้องปิดเว็บไซต์ลงเป็นการถาวร คงเหลือไว้แต่อีเมล์สำหรับให้ลูกค้าเก่าติดต่อสอบถามเรื่องการซ่อม ส่วนใครอยากจะสั่งทำ ตอนนี้ยากยิ่งกว่าเข็นครกขึ้นภูเขาไฟฟูจิ เพราะการจะสั่งทำ Hang ในปัจจุบันนั้น จะต้อง

ดั้นด้นเดินทางไปคุย กับคนทำเองที่สวิตเซอร์แลนด์ และอย่าเพิ่งคิดว่าใครจะไปเคาะประตูบ้านเขาได้ง่าย ๆ การจะไปเจอเขา ต้องส่งจดหมายไปนัดก่อน โดยจดหมายบางฉบับเท่านั้น ที่จะถูกเลือกโดย 2 ผู้ผลิต ยากเย็นวุ่นวายเหลือคณานับ จนหลายคนเลิกคิดที่จะส่งจดหมาย

ส่วน ทางด้านมือสอง ราคาคิดเป็นเงินไทย ตอนนี้สูงลิบลิ่วไปกว่า 300,000 บาทแล้ว แถมหาไม่ได้ง่าย ๆ อีกต่างหาก เรียกว่าถ้าใครมีนอกจากจะเล่นเพลงสำเนียงสวรรค์ได้แล้ว ยังเป็นเทพอีกด้วย เพราะมีคนอีกเป็นล้านที่อยากได้เจ้า Hang นี้

และนี่คืออีกหนึ่ง เครื่องดนตรี ที่ผมคงไม่มีวันได้สัมผัส เพราะหนทางการได้มาซึ่งเจ้าเครื่องดนตรี Hang นี้ มันไม่ง่ายเอาเสียเลย ผู้ผลิตก็ไม่ใช่บริษัทใหญ่โตอะไร แถมคนอื่นก็ไม่ทราบวิธีทำมันอีก จากนี้ไปหากไม่มีการผลิตอย่างแพร่หลาย มันคงกลายเป็นตำนานเล่าขานสืบไป ว่าสมัยหนึ่งเคยมีเครื่องดนตรีประหลาดจากสวิสชื่อว่า Hang ที่ไม่ได้หาง่ายเหมือนเครื่องดื่ม Hang บ้านเรา จนทำให้ผู้เขียนฟั่นเฟือนจนต้องปีนขึ้นเขาไปตะโกนว่า “Hang จ๋ามาหานะเธอ” (หน้าพิเศษ D-Life)

หน้า 14

โตน โซฟา โปรดิวเซอร์หนุ่มครบวงจร ผู้ทำงานเพลงปีละ 365 วัน มีนาคม 19, 2010

วันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553 ปีที่ 33 ฉบับที่ 4184  ประชาชาติธุรกิจ

คอลัมน์ SOUND Delicious

โดย อัษฎา อาทรไผท

กว่า 3 ปีที่ได้เขียนคอลัมน์นี้มา นับได้ประมาณเกือบ 100 ตอน นำเสนอเรื่องราวดนตรี ศิลปะ อาหาร มารยาทความเป็นคน และอื่น ๆ มามากมาย แต่ยังไม่เคยกล่าวถึงคนดนตรีที่อยู่เบื้องหลังงานเพลงเลยสักครั้ง คราวนี้สบโอกาสที่ผมไปได้ยินผลงานเพลงล่าสุดของลุลา ศิลปินสาวชื่อดังเสียงมีแคแร็กเตอร์ระหว่างทำงานในห้องอัด แว่วเสียงดนตรีบอสซ่าที่ปรุงแต่งออกมาได้ซาวนด์แบบญี่ปุ่น ฟังดูมีคุณภาพกว่าเพลงไทยทั่วไป แค่ได้ยินท่อนอินโทรก็ต้องหันไปถามว่านี่มันเพลงใครกัน และใครคือผู้อยู่เบื้องหลัง ที่แท้ใช่ใครที่ไหนคุณจักรธร ขจรไชยกูล หรือที่คนรักเพลงรู้จักกันดีในนาม “โตน โซฟา” นั่นเอง

จริงอยู่ว่า นับตั้งแต่วันแรกที่เขาโผล่เข้ามาในแวดวงเพลงไทยจนปัจจุบัน เวลาเพิ่งผ่านไปได้แค่ 10 ปีเท่านั้น แต่ผลงานของเขานั้นนับว่าไม่ธรรมดาเลย ชนิดที่โปรดิวเซอร์เก่า ๆ บางคนยังทำได้ไม่ดี ไม่เด่น ไม่ดัง เท่าเขา เพราะโตนเป็นทั้งศิลปินที่มีความสามารถบนเวทีสูง เป็นนักแต่งเพลงที่ฝีปากกาไม่ธรรมดา ในขณะเดียวกันก็เป็นโปรดิวเซอร์ที่มีวิสัยทัศน์ไกล เรียกว่าเรื่องเพลงเขาไม่เป็นรองใครแน่นอน แถมล่าสุดเขายังศึกษาด้านธุรกิจเพิ่มเติมเพื่อนำมาประยุกต์ให้ทำงานออกมาตอบ สนองตลาดเพลงไทยที่แข่งขันค่อนข้างรุนแรงได้ตรงจุดยิ่งขึ้น

เริ่ม เข้าวงการตั้งแต่ร้องเพลงประกอบละคร และต่อมาฟอร์มวงพิกซิล ภายใต้ค่ายเบเกอรี่มิวสิค ที่ในยุคนั้นเป็นค่ายเดียวที่ผลิตแต่คนดนตรีคุณภาพออกมา จากนั้นเขาไปร่วมกับคนดนตรีไฟแรงในยุคนั้น (2544) ทำอัลบั้ม Two Days ago Kids ออกมา ซึ่งจนถึงวันนี้งานชุดนั้นนับเป็นหนึ่งในงานเพลงอมตะของคนรุ่นใหม่ จากนั้นเขามาตั้งวงโซฟากับไบรอัน หนึ่งในสมาชิกวงเก่าของเขา หลังจากนั้นก็ได้ย้ายไปอยู่สังกัดจีนี่ เรคคอร์ดสของแกรมมี่ฯ โดยผลงานระดับห้าดาวจากโซฟาที่เป็นเพลงจากปลายปากกาและเส้นเสียงของโตนคือ เพลง เรื่องมหัศจรรย์ ที่เป็นอีกเพลงหนึ่งที่อีกหลายสิบปีก็จะยังมีคนร้อง เป็นเพลงอมตะในอนาคต ซึ่งนับตั้งแต่ที่เขาออกเวอร์ชั่นแรกไปก็มีการหยิบเพลงนี้มาทำใหม่หลายครั้ง หลายหน และทุกครั้งก็ได้รับการตอบรับที่ดีเสมอมา หลังจากนั้นเขาผันตัวจากหน้าเวทีไปยืนอยู่หลังเวที โดยการแต่งเพลงให้ศิลปินมากมาย และรับหน้าที่เป็นโปรดิวเซอร์ดูแลการผลิตให้ศิลปินมากมายประสบความสำเร็จไป ตาม ๆ กัน

เมื่อติดตามงานของเขาแล้วข้อสังเกตอันเด่นชัด คือ โตนจะเลือกโปรดิวซ์ให้ศิลปินคุณภาพทั้งนั้น ไม่มีแนวฉาบฉวยตามกระแสเลย เขาจะเป็นคนสร้างกระแสเองเสียทุกครั้ง เพราะเขาบอกว่าเขาชอบที่จะเลือกทำงานกับศิลปินที่มีความชัดเจน เป็นตัวของตัวเองสูง ซึ่งมักจะทำให้ประสบความสำเร็จง่ายกว่าแนวตามกระแส โดยศิลปินที่เขาร่วมสร้างสรรค์งานที่โด่งดังระดับติดชาร์ตทั้งอินดี้และเมน สตรีมประกอบด้วย ลุลา (ตุ๊กตาหน้ารถ), Blissonic (เจ้าหญิงคนต่อไป), คริสติน, Groove Rider, Project H, พรู, Triumph Kingdom, นีซ, Mola mola Sunshine ! และ กรุงเทพมาราธอน ล่าสุดก็กำลังจะส่งศิลปินดี ๆ ออกมาสู่กระแสเพลงไทยอีกหลายราย มีทั้งเป็นวง ทั้งศิลปินเดี่ยว ทั้งหมดล้วนแหวกแนวและน่าสนใจทั้งสิ้น

ทำงานเพลงเก่งกาจจนเรียกได้ ว่าเป็นโปรดิวเซอร์แถวหน้าของแกรมมี่ฯไปแล้ว เชื่อหรือไม่ว่าเขาไม่ได้ร่ำเรียนทางด้านดนตรีตามที่คนดนตรีวัยเดียวกันมัก จะเป็น เขาสำเร็จการศึกษาปริญญาตรีด้านปรัชญา เอกศาสนา จากมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ และนี่น่าจะมีส่วนทำให้มุมมองในการทำเพลงของเขาแตกต่างไปจากคนอื่น นอกจากงานเพลงแล้วเขายังฝากเสียงเอาไว้ในสปอตโฆษณาหลายต่อหลายเรื่อง เขาเขียนหนังสือพ็อกเกตบุ๊กออกมา 3 เล่ม ทั้งแนวปรัชญา เรื่องสั้น นิยาย และยังเป็น ดีเจ.แห่งคลื่น Chill FM ด้วยอีกหนึ่งตำแหน่ง

กลับมา ที่งานล่าสุดของเขา นั่นคืออัลบั้มใหม่ของลุลา ซึ่งตอนนี้ได้ปล่อยเพลงแรกออกมาแล้วชื่อว่า ราตรีนี้…(ยังอีกแสนไกล) ผมไม่ได้มีส่วนได้ส่วนเสียอะไรกับเขา และไม่ได้รู้จักลุลาเป็นการส่วนตัว แต่ขอบอกว่านี่คืองานช้างของดนตรี Bossanova ไทย ที่ฟังแล้วได้ความรู้สึก

อลังการ เท่ และสวยงาม จนต้องนำมาแนะนำให้หามาฟังกัน และเครดิตทั้งหมดของงานชุดนี้ผมคิดว่า 90% อยู่ที่หนุ่มดนตรีมากความสามารถ หลากลีลาที่ชื่อ โตน จักรธร ขจรชัยกูล คนนี้เอง ชอบเพลงไหนลองอ่านที่เครดิต เพลงดี ๆ มักมีชื่อเขาอยู่ทั้งนั้นครับ ผมเอาหัวเป็นประกัน (หน้าพิเศษ D-Life)

หน้า 14

Jake Shimabukuro โคตรเซียนอูคูเลเล่ ที่อยากให้คุณรู้จัก มีนาคม 19, 2010

วันที่ 01 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553 ปีที่ 33 ฉบับที่ 4180  ประชาชาติธุรกิจ

คอลัมน์ SOUND Delicious

โดย อัษฎา อาทรไผท

หาก ท่านได้ติดตามอ่านคอลัมน์ของผมมาโดยตลอด จะพบว่าผมชอบเขียนเลียบ ๆ เคียง ๆ เกี่ยวกับเจ้าเครื่องสายขนาดจิ๋วหน้าตาคล้ายกีตาร์ ที่คนฮาวายเรียกนามมันว่า

อูคูเลเล่ (หรือเรียกแบบอเมริกันว่า ยูคะเลลี่) คราวนี้ถึงคราวที่ผมจะนำเสนอศิลปินตัวพ่อของ Ukulele กันเสียที

เขา ผู้นั้นหาใช่ผู้เฒ่าที่คร่ำหวอดในวงการมานานหลายทศวรรษ หากแต่เป็นชายหนุ่มชาวฮาวายเชื้อสายญี่ปุ่นวัย 30 ต้น ๆ ที่ชื่อ Jake Shimabukuro เซียนท่านเกิดมาพร้อมลีลาการเล่นอูคูเลเล่ชั้นเทพ เขาเริ่มจับมันมาสตรัมคอร์ดตั้งแต่อายุได้เพียง 4 ขวบ พออายุเข้าวัยรุ่นฝีมือก็ถึงขั้นตั๊กม้อจนใคร ๆ ก็ยอมให้เขาเป็นอัจฉริยะในเครื่องดนตรีนี้ตั้งแต่เขายังหนุ่ม ด้วยลีลาการเล่นสะกดสายตา และเทคนิคการใช้นิ้วว่องไวปานสายฟ้าฟาด แต่นุ่มนวลดุจปุยเมฆ

แม้เขาจะเล่นอูคูเลเล่ เครื่องดนตรีประจำเกาะฮาวาย แต่อย่าเพิ่งคิดว่าแนวเพลงที่เล่นจะออกมาแนวอะโลฮ่า เพราะพี่ Jake เขาจับเอาเจ้าสี่สายตัวน้อยนี้มากรีดกรายสายเอ็น ส่งความสั่นสะเทือนสู่ไม้ Koa เปล่งเสียงออกมาเป็นเพลงร่วมสมัยอิงแนว pop, rock และ jazz ที่อาจจะฟังมันส์กว่าของเดิมอีกด้วยซ้ำไป เพลงของเขาจะมีทั้งเพลงที่แต่งขึ้นใหม่เอง และเพลงคัพเวอร์ที่นำเพลงดัง ๆ มาเล่นในสไตล์ของเขา ซึ่งทุกเพลงจะเสนอในรูปแบบเพลงบรรเลงทั้งสิ้น ใครฟังก็ชอบใจเพราะเสียงเล็ก ๆ ของอูคูเลเล่ในขณะที่มันแหลมบาดอารมณ์ในเพลงเศร้า มันยังเร้าใจในเพลงคึกคักและละมุนหวานในเพลงซึ้ง เรียกว่าเล่นอะไรก็ไพเราะเสนาะหูไป

เสียหมด

เขาคนนี้เองเป็น หนึ่งในคนรุ่นใหม่ที่ทำให้เจ้าอูคูเลเล่กลับมาได้รับความนิยมอีกครั้งหลัง จากที่มันเคยบูมในช่วง ค.ศ. 1920 และมาซาไปในช่วง 1960″s เนื่องจากกีตาร์มาแทนที่ แต่นั่นเป็นอดีตไปแล้วเพราะชั่วโมงนี้ผู้คนหันกลับมาสนใจเจ้าตัวจิ๋วนี้อีก หน ต้องขอบคุณ Jake และศิลปินรุ่นใหม่ที่จับ

อูคูเลเล่มาบรรเลงแบบแอดวานซ์ ในขณะที่ยังทำให้งานฟังติดหูง่าย ๆ ผิดกับสมัยก่อนที่มักเอามาตีคอร์ดประกอบ

เฉย ๆ ไม่โดดเด่นนัก หรืออาจจะมีการเล่นซับซ้อนในดนตรีประเภทที่ฟังยาก ๆ ไม่ติดตลาดจนทำให้มันหายไปจากวงการดนตรี 3 ทศวรรษ

สำหรับ เส้นทางสายดนตรีคร่าว ๆ ของ Jake Shimabukuro คือเขาเริ่มตั้งแต่อายุ 4 ขวบ พอเข้าวัยรุ่นเขาไปทำงานพิเศษที่ร้านขายอูคูเลเล่ และร่วมกันกับเพื่อน ๆ ตั้งวงดนตรีชื่อ Pure Heart ขึ้น ไม่นานวงดนตรีนี้ก็โด่งดังในฮาวายจนได้รับรางวัลไปมากมาย รวมทั้ง Na Hoku Hanohano Awards ที่เปรียบเสมือน Grammy Awards ของฮาวาย Pure Hear มีงานออกมา 2 ชุด ทั้ง 2 ชุดได้รางวัลนี้เหมือนกันหมด แต่ต่อมาเขาก็มีอันต้องออกมาตั้งวงดนตรีใหม่ เพราะมือกีตาร์ลาออกจากวง เหลือแต่เขากับมือ

เพอร์คัสชั่น เลยหาสมาชิกใหม่มาเพิ่มแล้วตั้งชื่อวงใหม่ว่า Colon และเช่นเคยงานชุดนี้ก็ได้รับรางวัลสูงสุดของฮาวายอีกครั้ง ขณะเดียวกัน Jake ก็ตัดสินใจออกมาลุยเดี่ยวเป็นศิลปินอูคูเลเล่โซโลในปี 2001 แถมยังเป็นคนแรก ๆ ที่เอา

อูคูเลเล่มาใช้กับเอฟเฟ็กต์กีตาร์ ให้เสียงแปลกแหวกแนวน่าหลงใหลไปอีกแบบ พาให้ผู้คนคอยติดตามงานเพลงของหนุ่มคนนี้เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จากนั้นชื่อเสียงของ Jake ก็ไม่ได้ดังอยู่แต่ในฮาวาย แต่งานของเขาเริ่มออกมาให้คนในวงกว้างกว่าเก่าสดับ เขาก็เป็นที่รู้จักไปทั่วโลก และทวีมากขึ้นทุกวินาที ในปี 2006 เขาได้ทำเพลงประกอบภาพยนตร์ญี่ปุ่นเรื่อง Hula Girls และซาวนด์แทร็กจากหนังเรื่องนี้ ก็ทำให้ความนิยมในอูคูเลเล่กระจายครอบคลุมไปทั่วปฐพี

Jake มีงานเดี่ยวออกมาต่อเนื่องตั้งแต่ปี 2001 ถึง 7 ชุดด้วยกัน น่าฟังเหมือนกันทุกชุด มีคนเคยเอาแผ่นมาแนะนำผมแล้วบอกว่าเป็นเพลงบรรเลงกีตาร์ ผมต้องรีบแก้ข่าว บอกเขาไปว่านี่ไม่ใช่กีตาร์ แต่เป็นอูคูเลเล่ ยังมีอีกหลายท่านที่พอเห็นอูคูเลเล่แล้วถามผมว่า “นี่มันของเล่นไม่ใช่หรือ” ผมเลยต้องรีบบอกกลับไปว่า “ไปฟัง Jake Shimabukuro ก่อน” แล้วจะรู้ว่านี่มันของจริงชัด ๆ หาใช่ของเล่นไม่

ป.ล.ท่านใดสนใจฟัง คิดว่าในประเทศไทยคงหายาก แนะนำให้ลองฟังใน youtube ไปก่อน หากชอบค่อยสั่งของจริงมาประดับหู (หน้าพิเศษ D-Life)

หน้า 14