ไม่ได้หายไปไหนครับ ตอนนี้ได้รับแจ้งมาจากป๋าโตนยอดกุนซือว่า ทางโซนี่กำลังให้ฝ่ายการตลาดวิเคราะห์ Mola mola อยู่ ว่าจะเอาอย่างไรกันดี เท่าที่เดาได้ หากทางนั้นพอใจผลงาน พอใจสันดานคนทำ ก็น่าจะไปกันได้ครับ ไม่นานจะเข้าไปเจรจาอีกรอบ หวังว่าคงได้คาบข่าวดีมากฝากทุกท่านที่อุตส่าห์ติดตามมานานนม
ด่อง
ตกลงทาง Sony เขาเรียกผมเข้าไปคุยเรื่อง Mola mola Sunshine! แล้วนะครับ เท่าๆ ที่ทราบ เขาก็โอเคกับงานของผม เหยี่ยวข่าวแจ้งมาว่า ตัวเพลงทั้ง 11 ที่ส่งไปไม่มีปัญหา เหลือแต่ไปคุยรายละเอียดต่างๆ ว่าโดนใจกันไหมเท่านั้น
สรุปแล้วหากได้ทำกับที่นี่ ผมก็คงทำ แม้ใจจริงอยากไปทำเอง แต่ตอนนี้ธุระมันมาก ทั้งเรื่องครอบครัวและธุรกิจส่วนตัว หากมีคนมาช่วยด้านเพลงได้ก็น่าจะดีครับ หวังว่าทุกอย่างจะเป็นไปได้ด้วยดี ปีนี้จะได้มีงานของผมออกไปโผล่ตามสื่อดีๆ กับเขาบ้างสักที
หลังไปคุยกับเขามาแล้ว จะมาสรุปให้ทราบอีกทีคร้าบ
ด่อง
เอาล่ะครับ ตอนนี้ความคลุมเคลือหมดไปแล้ว เพราะเรื่องค่ายที่คาราคาซังมานานนม ตอนนี้บอกได้เลยว่า Mola mola ไม่ได้อยู่ “ตึกอโศก” แน่นอน เพราะหัวหอกเปลี่ยนไป ป๋าที่เคารพไม่ได้คุมสถานที่ชักว่าวแล้ว โปรเจคของผมที่เคยคุยกันไว้ ตอนนี้ตีศูนย์
แต่อย่าเพิ่งตกใจ ยังไงเพลงจะเสร็จแล้ว เดี๋ยวหาค่ายพักพิงได้ ถ้าหาไม่เจอ หรือเจอแล้วไม่จุใจ ก็ออกมันเองบรรเลงสไตล์กรูไปเลย งานนี้โตนเก้าอี้นุ่มกระซิบมาว่า จะพาไปคุยกับสำนักเพลงหิวติดเงิน ส่วนสำนักแผ่นจัดจ้าน ก็น่าสนใจ แต่ป๋าเก้าอี้นุ่มไม่สะดวกใจ ส่วนผมยังไงก็ได้ เขียนแนว star gossip แบบนี้ ใครเดาได้ก็รู้ไป ถ้าเดาไม่ออกไม่ต้องเดา เพราะหลังปีใหม่ไทย จะมีความคืบหน้ามาบอกคร้าบ
ด่อง แคร๊กเกอร์
มันคือชื่อเพลงสุดท้ายของผมเองครับ หากท่านฟังชื่อเพลงนี้แล้วรู้สึกออกไปในทางเชยๆ ห่วยๆ แปลว่าผมทำสำเร็จแล้ว แต่หากใครฟังชื่อแล้วว่าเท่ห์ นั่นแปลว่ารสนิยมของท่านอยู่ในแนวทางที่ผมอยากไป
เพลงนี้ผมทำหน้าที่ร้องเองเลย เพราะลองฟังๆ เสียงตัวเองแล้ว มันออกเฉิ่มๆ เชยๆ เหมือนเสียงร้องที่หาฟังได้ในเพลงสตริงไทยในยุคกางเกงขาบาน หรือประมาณช่วงปี 70’s ซึ่งก็ตรงกับช่วงดนตรีที่ผมหลงไหล แต่ที่หลงไหลมันเป็นดนตรีตะวันตก เนื่องจากยังไม่เคยทำเพลงให้มีกลิ่นย้อนยุคของบ้านเราเลย ผมเลยขอประเดิมโดยส่งตัวเองไปทดลอง ทั้งเสียงกีตาร์และการเล่น ฟังแล้วต้องนึกถึงวันคืนก่อนที่ใครหลายคนที่มาอ่านจะเกิด ทีเด็ดคือกีตาร์ 12 สายที่ใช้ก็เป็นกีตาร์จากยุคนั้น คนมิกเพลงก็เป็นคนจากยุคนั้นเช่นกัน เรียกว่าพากันย้อนยุคกันทั้งทีมทีเดียว
ทำเพลงย้อนยุค แต่ทำในยุคอวกาศ เนื้อหาเลยอาจไม่ย้อนยุคนัก แต่จะเน้นถ้อยคำเชยๆ เฉิ่มๆ อิงเทรนด์ที่คนเขาไม่ใช้กันแล้ว ออกมาเป็นบทเพลงรัก ของผู้ชายขี้อายคนหนึ่ง เลือกที่จะใช้เพลงจีบสาว ที่แม่ของเขาแนะนำมา ปล่อยให้เสียงลอยไปตามลม เผื่อเธอเข้าถึงทรวงในเธอบ้าง ประมาณนี้แหละครับ
เพลงนี้นอกจากภาคดนตรีจะย้อนไปสู่ยุคที่สมบัติ สรพงษ์ ยังหนุ่มหล่อ ยังมีการเพิ่มความเชยเข้าไป ด้วยการตบมือสดแบบไม่พร้อมกัน ได้อารมณ์ตั้งใจให้ห่วย ทำให้รวมกันแล้วออกมาเจ๋งดีทีเดียว อีกไม่นานคงได้ฟังครับ แล้วคุณจะรู้ว่าเสียงผมเป็นอย่างไร ทำไมต้องให้คนอื่นมาร้องเพลงให้ ฟังดูจะรู้เอง แต่ระวังจะติดใจ….:)
ด่อง mola mola
");//-->
